Ιστορία #003
Η ιστορία της Ιωάννας
Υπάρχουν ιστορίες που τις αφηγείσαι εύκολα. Και υπάρχουν ιστορίες που για χρόνια δεν μπορείς ούτε να ψιθυρίσεις. Η δική μου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Για πολύ καιρό ντρεπόμουν να μιλήσω για όσα είχα ζήσει. Ντρεπόμουν γιατί πίστευα πως αν οι άνθρωποι μάθαιναν την αλήθεια, θα έβλεπαν μια γυναίκα χωρίς αυτοέλεγχο. Μια γυναίκα αδύναμη. Σήμερα ξέρω πως έβλεπα τον εαυτό μου μέσα από ένα πολύ σκληρό φίλτρο.
Η αλήθεια είναι πως ήμουν απλώς ένας άνθρωπος που υπέφερε. Ένας άνθρωπος που προσπαθούσε να διαχειριστεί τον πόνο του με τον μόνο τρόπο που ήξερε εκείνη τη στιγμή. Για χρόνια η ζωή μου περιστρεφόταν γύρω από το φαγητό. Δεν έτρωγα επειδή πεινούσα. Έτρωγα γιατί ήθελα να σταματήσω να νιώθω. Κανείς δεν έβλεπε τι συνέβαινε πίσω από τις κλειστές πόρτες. Έβλεπαν μόνο το αποτέλεσμα. Τα κιλά που ανέβαιναν. Εγώ όμως ζούσα μια καθημερινή μάχη.
Θυμάμαι ακόμη εικόνες που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Να κάθομαι στο πάτωμα του σπιτιού μου και να κλαίω. Να ανοίγω μια ολόκληρη συσκευασία ψωμί και να την αλείφω με ένα ολόκληρο βαζάκι πραλίνα σοκολάτας. Να συνεχίζω με μια ολόκληρη πίτσα. Και όταν το σώμα μου είχε ήδη φτάσει στα όριά του, να ψάχνω ξανά κάτι γλυκό. Όχι γιατί το ήθελα. Όχι γιατί το απολάμβανα. Αλλά γιατί για λίγα λεπτά ο πόνος μέσα μου σώπαινε. Και μετά… Ερχόταν η σιωπή. Εκείνη η βαριά σιωπή που ακολουθεί ένα υπερφαγικό επεισόδιο. Καθόμουν ακίνητη. Με πόνο στο σώμα. Με το στομάχι να με πιέζει. Και με μια αίσθηση αηδίας για τον ίδιο μου τον εαυτό τόσο δυνατή, που δεν μπορούσα ούτε να κοιταχτώ στον καθρέφτη. Έλεγα πως αυτή θα ήταν η τελευταία φορά. Το υποσχόμουν στον εαυτό μου ξανά και ξανά. Μέχρι που το ίδιο σενάριο επαναλαμβανόταν.
Δεν έλειπε η δύναμη της θέλησης. Έλειπε η κατανόηση. Κανείς δεν μου είχε μάθει ότι το φαγητό πολλές φορές δεν είναι το πρόβλημα. Είναι το σύμπτωμα.
Μέσα σε εκείνα τα χρόνια πήρα σχεδόν είκοσι κιλά. Και μαζί με τα κιλά έχανα καθημερινά ένα κομμάτι της αυτοεκτίμησής μου. Πίστευα πως αν αδυνατίσω, όλα θα λυθούν. Ότι θα ξυπνήσω μια μέρα και θα αγαπώ επιτέλους τον εαυτό μου. Η ζωή όμως είχε άλλα σχέδια. Γιατί όταν τελείωσε η μία μάχη, ξεκίνησε μια άλλη.
Θυμάμαι σαν να ήταν χθες την πρώτη μου κρίση πανικού. Δεν είχε προηγηθεί κάτι τρομακτικό. Δεν είχε συμβεί κάποιο ατύχημα. Δεν είχα τσακωθεί. Καθόμουν απλώς στον καναπέ του σπιτιού μου. Μέσα σε λίγα λεπτά ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει τόσο δυνατά που πίστεψα πως θα σταματήσει. Οι παλμοί ανέβαιναν. Τα χέρια και τα πόδια μου άρχισαν να μουδιάζουν, το κεφάλι μου, η γλώσσα μου. Δεν μπορούσα να ελέγξω το σώμα μου. Και ύστερα ήρθαν οι σπασμοί. Ολόκληρο το σώμα μου έτρεμε. Είχα πειστεί ότι πεθαίνω. Με μετέφεραν στο νοσοκομείο. Με εξέτασαν νευρολόγοι. Έκανα εξετάσεις. Προσπαθούσα να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Όταν μου είπαν πως ήταν κρίση πανικού, σχεδόν δεν το πίστεψα. «Μα πώς γίνεται; Αφού ήμουν απλώς καθισμένη στον καναπέ…» Κι όμως, εκείνη ήταν μόνο η αρχή. Από εκείνη την ημέρα ο φόβος εγκαταστάθηκε στη ζωή μου.
Δεν φοβόμουν μόνο την επόμενη κρίση. Φοβόμουν μήπως συμβεί όταν είμαι έξω. Μήπως συμβεί ενώ οδηγώ. Μήπως συμβεί όταν είμαι μόνη. Ένιωθα πως δεν μπορούσα πια να εμπιστευτώ ούτε το ίδιο μου το σώμα. Το σώμα που τόσα χρόνια κατηγορούσα, τώρα με τρόμαζε. Μέσα σε λίγους μήνες έχασα απότομα πολλά κιλά. Έφτασα στο χαμηλότερο βάρος που είχα ποτέ. Και τότε ήρθε η μεγαλύτερη αποκάλυψη της ζωής μου. Είχα το σώμα που κάποτε ονειρευόμουν. Αλλά ήμουν πιο δυστυχισμένη από ποτέ. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα κάτι που άλλαξε όλη μου τη ζωή. Δεν έψαχνα ποτέ πραγματικά ένα πιο αδύνατο σώμα. Έψαχνα ηρεμία. Ασφάλεια. Αποδοχή. Αγάπη. Και κανένα νούμερο στη ζυγαριά δεν μπορούσε να μου τα προσφέρει.
Κάπου εκεί εμφανίστηκε η yoga. Στην αρχή δεν ήταν ένα είδος άσκησης. Ήταν μια σανίδα σωτηρίας. Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος μου είπε να μην αλλάξω την αναπνοή μου, αλλά να την ακούσω. Να μην πιέσω το σώμα μου, αλλά να το νιώσω. Να μην το κρίνω, αλλά να το ευχαριστήσω γιατί, παρά όλα όσα είχε περάσει, συνέχιζε να με κρατά ζωντανή. Σιγά σιγά άρχισα να θεραπεύομαι. Όχι μέσα σε μία εβδομάδα. Όχι μέσα σε έναν μήνα. Η θεραπεία ήταν αργή. Είχε πισωγυρίσματα. Είχε δάκρυα. Είχε στιγμές που ήθελα να τα παρατήσω. Αλλά κάθε μικρό βήμα με έφερνε πιο κοντά στη γυναίκα που είμαι σήμερα. Αποφάσισα να γίνω δασκάλα yoga. Και στη συνέχεια να αφιερωθώ ακόμη περισσότερο στη διατροφή και στις διατροφικές διαταραχές. Όχι γιατί είχα μια τέλεια ιστορία να διηγηθώ. Αλλά γιατί είχα μια αληθινή.
Σήμερα, όταν ένας άνθρωπος κάθεται απέναντί μου και, με δάκρυα στα μάτια, μου λέει «ντρέπομαι», δεν βλέπω έναν άνθρωπο που απέτυχε. Βλέπω εμένα. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη που μπορώ να προσφέρω στους ανθρώπους που με εμπιστεύονται. Δεν τους κοιτάζω μέσα από τα βιβλία. Τους κοιτάζω μέσα από την εμπειρία. Ξέρω πώς είναι να νιώθεις ότι το φαγητό σε ελέγχει. Ξέρω πώς είναι να φοβάσαι το ίδιο σου το σώμα. Ξέρω πώς είναι να πιστεύεις ότι δεν θα γίνεις ποτέ καλά. Και ξέρω επίσης πως υπάρχει δρόμος. Όχι ένας εύκολος δρόμος. Ένας αληθινός δρόμος.
Σήμερα δεν μπορώ να πω ότι η ζωή μου είναι τέλεια. Μπορώ όμως να πω ότι έμαθα να αγαπώ τον άνθρωπο που είμαι. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη μου. Αν η ιστορία μου φτάσει έστω και σε έναν άνθρωπο που αυτή τη στιγμή κάθεται μόνος στο πάτωμα του σπιτιού του, κλαίει και πιστεύει ότι δεν υπάρχει ελπίδα, θέλω να του πω μόνο αυτό: Σε βλέπω. Σε καταλαβαίνω. Και, όσο αδύνατο κι αν μοιάζει σήμερα, υπάρχει ζωή πέρα από τον φόβο, πέρα από τα υπερφαγικά επεισόδια και πέρα από την αυτοαπόρριψη. Το ξέρω, γιατί κάποτε ήμουν κι εγώ εκεί.
«Από τα δάκρυα στο πάτωμα, στις ανάσες πάνω στο στρώμα της yoga και σήμερα δίπλα στους ανθρώπους που αναζητούν ξανά την ελπίδα. Αυτή είναι η ιστορία μου. Και ίσως, η αρχή της δικής σου.»
Με αγάπη,
Ιωάννα
Αν η Ιωάννα είχε απέναντί της μια γυναίκα που περνά σήμερα κάτι παρόμοιο, θα της έλεγε:
«Δεν είσαι αδύναμη. Δεν σου λείπει η θέληση. Δεν είσαι τα υπερφαγικά επεισόδιά σου. Δεν είσαι οι κρίσεις πανικού σου. Δεν είσαι ο αριθμός στη ζυγαριά. Είσαι ένας άνθρωπος που πονάει. Και ο πόνος δεν θεραπεύεται με τιμωρία, αλλά με κατανόηση, φροντίδα και αγάπη. Υπάρχει δρόμος. Ίσως σήμερα να μη μπορείς να τον δεις, αλλά υπάρχει. Και μια μέρα θα κοιτάξεις πίσω και θα συνειδητοποιήσεις ότι επέζησες από όσα κάποτε πίστευες πως θα σε λύγιζαν. Όπως τα κατάφερα εγώ, μπορείς να τα καταφέρεις κι εσύ.»
Δεν είσαι μόνη.
Ίσως η ιστορία αυτή να σου θύμισε κάτι δικό σου. Και ίσως, κάπου εκεί έξω, υπάρχει μια γυναίκα που χρειάζεται να ακούσει τη δική σου ιστορία για να νιώσει λίγο λιγότερο μόνη.
Δεν χρειάζεται να γράψεις το όνομά σου.
Δεν χρειάζεται να αποκαλύψεις ποια είσαι.
Αρκεί η ιστορία σου.
👉 Μοιράσου τη δική σου ιστορία
Οι ιστορίες που δημοσιεύονται εκφράζουν προσωπικές εμπειρίες και δεν υποκαθιστούν επαγγελματική ιατρική, ψυχολογική ή νομική συμβουλή. Αν αντιμετωπίζετε ένα σοβαρό ζήτημα, απευθυνθείτε στον κατάλληλο επαγγελματία.
Αν επιλέξεις να σχολιάσεις, κάν’ το με σεβασμό, κατανόηση και ευγένεια.
Αφήστε μια απάντηση