Ιστορία #005
Μια ιστορία που μοιράστηκε μαζί μας ανώνυμα μία από εμάς
Υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου που ένιωσα πως όλα όσα ήξερα μπορούσαν να αλλάξουν μέσα σε μία μόνο μέρα. Έζησα σχέσεις, απογοητεύσεις, χαρές, φόβους και στιγμές που χρειάστηκε να σταθώ όρθια ενώ μέσα μου δεν ήμουν καθόλου δυνατή. Έμαθα να προχωράω, ακόμη κι όταν δεν ήξερα πού ακριβώς οδηγεί ο δρόμος.
Και ύστερα ήρθε μια λέξη που κανείς δεν θέλει να ακούσει.
Καρκίνος.
Ξαφνικά η καθημερινότητα γέμισε εξετάσεις, γιατρούς, αποφάσεις και φόβο. Υπήρχαν μέρες που προσπαθούσα να δείχνω δυνατή, ενώ μέσα μου είχα χίλιες σκέψεις. Υπήρχαν στιγμές που φοβήθηκα. Για τη ζωή μου. Για το μέλλον μου. Για το παιδι μου. Για όλα όσα μπορεί να χάσω. Μέσα σε όλα αυτά ο τοξικός μου πρώην που ήθελε να το παίξει ήρωας και στα μισά έφυγε.
Έκανα την επέμβασή μου. Μετά ήρθαν οι χημειοθεραπείες. Και ύστερα οι ακτινοβολίες.
Το σώμα μου κουράστηκε. Άλλαξε. Υπήρχαν μέρες που δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου. Όμως κάθε φορά που τελείωνε άλλη μία θεραπεία, υπήρχε μέσα μου κάτι που έλεγε: «Μία ακόμα μέρα. Προχώρα».
Δεν ήταν εύκολο. Και δεν χρειάζεται να το παρουσιάσω σαν παραμύθι. Υπήρξαν φόβος, κλάμα, θυμός και στιγμές που αναρωτήθηκα «γιατί σε μένα;».
Δεν είχα καν τα μαλλιά μου..
Αλλά μέσα σε όλα αυτά κατάλαβα κάτι.
Δεν είμαι η ασθένειά μου.
Είμαι η γυναίκα που φοβήθηκε και συνέχισε.
Η γυναίκα που λύγισε και ξανασηκώθηκε.
Η γυναίκα που έμαθε να εκτιμά μια απλή, ήσυχη μέρα.
Η γυναίκα που κατάλαβε πως η ζωή δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να είναι πολύτιμη.
Σήμερα κοιτάζω πίσω και βλέπω έναν άνθρωπο διαφορετικό.
Όχι επειδή δεν φοβάται πια.
Αλλά επειδή έμαθε ότι μπορεί να φοβάται και παρ’ όλα αυτά να συνεχίζει. Ο καρκίνος ήταν ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου.
Δεν θα τον αφήσω όμως να γίνει ολόκληρη η ιστορία μου.
Η ιστορία μου συνεχίζεται. Και αυτή τη φορά θέλω να τη γράψω εγώ.
Αν είχες απέναντί σου μια γυναίκα που περνά σήμερα κάτι παρόμοιο, τι θα της έλεγες;
Ξέρω ότι αυτή τη στιγμή μπορεί να φοβάσαι. Να υπάρχουν μέρες που θα νιώθεις δυνατή και άλλες που θα θέλεις απλώς να κλάψεις. Δεν χρειάζεται να είσαι δυνατή κάθε μέρα. Πέρασα κι εγώ από αυτόν τον δρόμο και ξέρω πόσο δύσκολος είναι. Οι εξετάσεις, οι θεραπείες, η αναμονή, η αγωνία… όλα μοιάζουν τεράστια όταν τα ζεις. Αλλά έρχεται κάποια στιγμή που κοιτάς πίσω και συνειδητοποιείς ότι πέρασες μέσα από πράγματα που κάποτε πίστευες πως δεν θα αντέξεις.
Να πηγαίνεις μία μέρα τη φορά. Μην προσπαθείς να ζήσεις από τώρα όλο το αύριο. Και πάνω απ’ όλα, να θυμάσαι: ο καρκίνος είναι κάτι που περνάς. Δεν είναι αυτό που είσαι.
Κράτα την ελπίδα σου, ακόμη κι αν κάποιες μέρες είναι πολύ μικρή. Αρκεί. Και όταν δεν μπορείς να είσαι δυνατή για τον εαυτό σου, άφησε τους ανθρώπους που σε αγαπούν να είναι δυνατοί για σένα.
Δεν είσαι μόνη. Και η ζωή συνεχίζεται. Η επιστήμη έχει προχωρήσει.. Μετά από όλα αυτά, μπορεί να είναι διαφορετική, αλλά μπορεί να είναι και πολύ όμορφη.
Δεν είσαι μόνη.
Ίσως η ιστορία αυτή να σου θύμισε κάτι δικό σου. Και ίσως, κάπου εκεί έξω, υπάρχει μια γυναίκα που χρειάζεται να ακούσει τη δική σου ιστορία για να νιώσει λίγο λιγότερο μόνη.
Δεν χρειάζεται να γράψεις το όνομά σου.
Δεν χρειάζεται να αποκαλύψεις ποια είσαι.
Αρκεί η ιστορία σου.
👉 Μοιράσου τη δική σου ιστορία
Οι ιστορίες που δημοσιεύονται εκφράζουν προσωπικές εμπειρίες και δεν υποκαθιστούν επαγγελματική ιατρική, ψυχολογική ή νομική συμβουλή. Αν αντιμετωπίζετε ένα σοβαρό ζήτημα, απευθυνθείτε στον κατάλληλο επαγγελματία.
Αν επιλέξεις να σχολιάσεις, κάν’ το με σεβασμό, κατανόηση και ευγένεια.
Αφήστε μια απάντηση