Ιστορία #001– Η δική μου ιστορία
Ξέρεις αυτή τη χαρά όταν το τεστ εγκυμοσύνης βγαίνει θετικό; Και για κάποια δευτερόλεπτα τίποτα άλλο στον κόσμο δεν έχει σημασία. Γιατί ένα μικρό ανθρωπάκι μεγαλώνει μέσα σου. Για εμάς αυτό το τεστ ήρθε απρόσμενα έναν Φεβρουάριο. Ήταν η πρώτη μας εγκυμοσύνη. Ήμασταν ενθουσιασμένοι. Αρχικά ο γιατρός σου λέει να κάνεις αυτή την εξέταση αίματος (τη β χοριακή). Την έκανα μια φορά και άλλη μια μετά από 2 μέρες. Ήταν πλέον επίσημο, ήμουν έγκυος. Μετά σου λέει έλα στο ιατρείο να επιβεβαιώσουμε ενδομήτριο κύηση. Πήγαμε, μαγκωμένοι και οι δύο αλλά με μεγάλα χαμόγελα και ελπίδες. Ο υπέρηχος ξεκίνησε και εκεί είδαμε πρώτη φορά το μικρό μας μπιζελάκι. Ήταν εκεί. Είναι τρομερό πως μπορείς σε ένα δευτερόλεπτο να αγαπήσεις τόσο πολύ ένα μικρό πλασματάκι. Και έτσι έγινε. Το αγάπησα. Ο γιατρός είπε ήταν νωρίς και ίσως να μην ακούγαμε την καρδιά από τώρα και αυτό δεν θα ήταν ανησυχητικό. Αλλά το δοκίμασε. Και εκεί ακούσαμε πρώτη φορά την καρδούλα του. Όσο δυνατά χτυπούσε η καρδούλα του, άλλο τόσο δυνατά χτυπούσε και η δική μας εκείνη την ώρα. Ο γιατρός είπε ότι αφού το ακούσαμε αυτό μειώνει αρκετά και τις πιθανότητες αποβολής.
Το επόμενο προγραμματισμένο ραντεβού ήταν σε δυο εβδομάδες. Στην 9η εβδομάδα κύησης. Μέσα σε αυτές τις εβδομάδες όσο συγκρατημένη και να θες να είσαι, το μυαλό σου τρέχει. Και συνήθως αγνοεί τους κινδύνους.
Στο επόμενο ραντεβού είχαμε χαρά, ανυπομονησία, ενθουσιασμό. Τόσα πολλά συναισθήματα μαζί. Έκατσα σε αυτή την καρέκλα και ο γιατρός ξεκίνησε τον υπέρηχο. Παράλληλα μιλούσαμε και λέγαμε να ηχογραφήσουμε τον χτύπο της καρδιάς για να τον έχουμε και για να τον ακούσουν και οι δικοί μας. Και τότε είναι που κοίταξα τον γιατρό και είδα ένα ανήσυχο ύφος. Κοίταξε μια εμένα και μια τον υπέρηχο. Τότε κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά. Όταν άνοιξε τον ήχο για να ακούσουμε την καρδούλα του, δεν ακουγόταν τίποτα.
Παλίνδρομη κύηση το λένε οι γιατροί. Διαλυμένα όνειρα και καρδιά σε χίλια κομμάτια το λέω εγώ.
Θα έπρεπε να κάνω απόξεση. Την οποία και έκανα την επόμενη ημέρα. Ήταν πολύ άσχημη εμπειρία κυρίως επειδή με άφησαν να περιμένω πολλές ώρες μόνη μου μέχρι να με πάρουν στο χειρουργείο και σίγουρα εκείνη την ημέρα δεν ήθελα να είμαι στιγμή μόνη μου. Θεωρώ ότι θα έπρεπε να είναι λίγο πιο ανθρώπινη αυτή η εμπειρία για κάθε γυναίκα που αναγκάζεται να την περάσει.
Μέσα σε όλο αυτό, ένιωσα μόνη μου, ένιωσα αδικημένη και αναρωτήθηκα πολλές γιατί; Γιατί σε μένα; Όσο περνούσε ο καιρός και άρχισα να το συζητάω, κατάλαβα ότι τελικά πολλές γυναίκες έχουν περάσει κάποια ίδια ή παρόμοια εμπειρία. Γιατί όμως δεν το συζητάμε μεταξύ μας; Γιατί υπάρχει ένα αίσθημα ντροπής στην αποβολή σαν να φταίμε εμείς; Θυμάμαι όταν ο γιατρός είπε ότι δεν υπάρχει καρδιακός παλμός, ρώτησα αν έκανα κάτι, αν φταίω εγώ;
Κοιτώντας πίσω νομίζω στις περισσότερες από εμάς αυτή είναι η πρώτη σκέψη μας. Ότι φταίμε εμείς. Ότι το σώμα μας έκανε κάτι λάθος. Γιατί δεν κράτησε αυτό το παιδί; Δεν φταίμε όμως εμείς, και δεν είμαστε μόνες.
Μιλώντας με γυναίκες που έχουν περάσει το ίδιο, θα δεις ότι θα πάρεις δύναμη, θα πάρεις ελπίδα και κυρίως θα καταλάβεις ότι δεν είσαι μόνη σου. Δεν έτυχε μόνο σε εσένα αυτό, ούτε μόνο σε μένα, δεν φταις εσύ και δεν μπορούσες να κάνεις κάτι διαφορετικό. Δεν θα έπρεπε να είναι ταμπού αυτή η συζήτηση, ούτε ντροπή.
Η αποβολή -ειδικά στην πρώτη εγκυμοσύνη σου- νομίζω ότι σου παίρνει την ανεμελιά σου. Σου παίρνει αυτή την χαρούμενη περίοδο που περιμένεις παιδάκι, που κάνεις όνειρα από την αρχή και ζεις κάθε στιγμή. Γιατί κάθε επόμενη προσπάθεια θα έχει πολύ άγχος. Και σε κάθε υπέρηχο το μόνο που θα σκέφτεσαι είναι «σε παρακαλώ να είναι ζωντανό».
Αυτό που κρατάω και θα ήθελα να πω σε κάθε γυναίκα εκεί έξω που περνάει κάτι παρόμοιο, είναι ότι σε καταλαβαίνω και χωρίς να σε ξέρω. Είναι σκληρό, είναι άδικο, θα ήθελες να έχουν γίνει όλα αλλιώς. Και εγώ το ίδιο, ειλικρινά. Πάρε τον χρόνο σου, δικαιούσαι να νιώθεις όλα αυτά που νιώθεις τώρα και κανένας δεν μπορεί να σου πει το αντίθετο.
Ξέρω ότι ακούς πολλά «όλα θα πάνε καλά θα δεις», «η φύση ξέρει καλύτερα», «είστε νέοι, θα κάνετε άλλο παιδάκι». Εμένα όμως μου ακούγονταν κενά αυτά. Γιατί έχασες αυτό το παιδάκι σου. Προσπάθησε όμως να μην χάσεις τον εαυτό σου. Είναι πολύ εύκολο να βυθιστείς στην θλίψη και να χαθείς μέσα σε αυτή. Είναι δύσκολο ακόμα και να σηκωθείς από το κρεβάτι. Προσπάθησε το όμως, για σένα πρώτα από όλα. Ο πρώτος καιρός είναι σαν να ζεις σε κινούμενο άμμο. Προσπαθείς να κρατηθείς στην επιφάνεια, να επιβιώσεις αλλά σε τραβάει κάτω.
Πρέπει να αγαπήσεις ξανά τον εαυτό σου, να αγαπήσεις το σώμα σου, να αποδεχτείς ότι δεν έφταιγες εσύ για να μπορέσεις να πας παρακάτω. Στηρίξου στους ανθρώπους γύρω σου και μίλα για όσα έζησες και πως τα έζησες. Μακάρι καμία μας να μην χρειαζόταν να περάσει τέτοιο πόνο. Δυστυχώς όμως, τον έχουμε βιώσει πολλές. Μπορεί η καθεμία μας να βιώνει το πένθος διαφορετικά, αλλά όλες μας μπορούμε να καταλάβουμε τον πόνο της απώλειας. Δεν είσαι μόνη. Είσαι μία από εμάς.
Χριστίνα- Μιά Από Εμάς
Υ.Γ: Μέσα στη διαχείριση αυτής της απώλειας, θα καταλάβεις ίσως πόση σημασία έχει τον ποιον έχεις δίπλα σου όταν αποφασίζεις να κάνεις ένα παιδί και το πόση δύναμη μπορεί να σου δώσει ένας καλός σύντροφος. Δύναμη που εσύ η ίδια μπορεί να μην ήξερες ότι έχεις.
Δεν είσαι μόνη.
Ίσως η ιστορία αυτή να σου θύμισε κάτι δικό σου. Και ίσως, κάπου εκεί έξω, υπάρχει μια γυναίκα που χρειάζεται να ακούσει τη δική σου ιστορία για να νιώσει λίγο λιγότερο μόνη.
Δεν χρειάζεται να γράψεις το όνομά σου.
Δεν χρειάζεται να αποκαλύψεις ποια είσαι.
Αρκεί η ιστορία σου.
👉 Μοιράσου τη δική σου ιστορία
Οι ιστορίες που δημοσιεύονται εκφράζουν προσωπικές εμπειρίες και δεν υποκαθιστούν επαγγελματική ιατρική, ψυχολογική ή νομική συμβουλή. Αν αντιμετωπίζετε ένα σοβαρό ζήτημα, απευθυνθείτε στον κατάλληλο επαγγελματία.
Αν επιλέξεις να σχολιάσεις, κάν’ το με σεβασμό, κατανόηση και ευγένεια.
Αφήστε μια απάντηση